Özlemin Nöbeti Şiiri - Serpil Koçar

Özlemin Nöbeti

Ben seni özlerken
Kendimi asker yolu bekleyen
Bir kadın gibi hissediyorum.
İçimden “gel teskere, gel” diye
Şarkılar söyleyesim geliyor.

Seni beklerken zaman durmuş gibi,
Dakikalar ağır aksak yürüyor.
Oysa yanımdayken
Saatler koşar adımlarının peşinden.

Yokluğun uzun bir nöbet gibi,
Gözlerim yolda, kalbim tetikte.
Her gelen sese sen diye dönüyorum.
Hani bazı rüyalar vardır,
Uyanmak istemezsin.
Bazılarında ise
“Allah’ım” deyip
Kendini uyandırmaya çalışırsın.

Sen yanımdayken gördüğüm rüya
Uyanmak istemediğim o güzel olan;
Sensiz geçen günlerse
Bir an önce bitmesini istediğim
Karanlık bir düş gibi.
Ama yine de sabrediyorum.

Çünkü biliyorum,
Her nöbetin bir sabahı vardır.
Güneş doğarken içimde
Adını fısıldayan bir umut belirir.
Belki bugün dersin,
Belki bugün gelirsin.

Ben ise hiç
Acele etmeden,
Sitem etmeden,
Sessizce beklerim seni.
Çünkü bazı sevgiler
Bağırarak değil,
Bekleyerek büyür.

Akşam çökerken yüreğime
Özlemek biraz daha ağırlaşıyor.
Gün ışığı çekilince içimden
Senin yokluğun daha belirgin oluyor.

Sarılmak geliyor içimden doyasıya,
Doyasıya koklamak seni.
Bir anlığına bile olsa
Zamanı durdurmak istiyorum omzunda.

Uçsuz bucaksız bir denizde
Yol alan bir gemi misali
Gözlerinde yol almak istiyorum,
Derinliğinde kaybolarak.

Sohbetler eşliğinde
Yan yana yürüdüğümüz akşamları özledim.
Bir kelimenle kahkahaya boğulmayı,
Yanında çocuklaşmayı…
Hiçbir şeyi umursamamayı.

Akşamın hüznü ağırdır biraz,
Ama senin hatıraların hafifletir içimi.
Yokluğun canımı yaksa da
Severken özlemek de güzelmiş, anladım.

Hasret böyle bir şeymiş demek
İnsanı eksilterek çoğaltan,
Yaralarken derinleştiren.

Şimdi ben bu akşam da
Sessizce adını anıyorum.
Bilmeni istiyorum ki sevgili
Seni beklemek bile
Sevmenin başka bir hâliymiş meğer