Hayata biraz uzaktan baktım bugün…
Bir pencerenin ardından,seslere karışmadan,kimseye değmeden.
İnsanlar geçiyordu önümden,her biri bir hikâye,her biri bir eksik.
Kimine bakınca gülüş gördüm,kimine bakınca susuş…
ama en çok saklananları fark ettim.
Sokaklardan sürüklene sürüklene geldim eve,
Adımlarım betona değil, içimde kalan kırıntılara basıyordu.
Hava buz gibi kesiyordu nefesimi
Ama üşüten rüzgâr değil, sensizliğimdi
Anahtarı çevirdim kapı direndi
Sanki ev bile “gelme” der gibi baktı yüzüme.
Bir sokak vardı…
tozlu, dar, ama içi hayat dolu,
kapı önlerinde anneler,camdan seslenen babalar,
ve akşam ezanıyla eve dönen çocuklar…
80’lerdi…
bazen düşünüyorum…
biz ne zaman bu kadar kırıldık diye
ne zaman sustuk da ,her şey içimizde çatlamaya başladı
ilk şiirde bir sevdayı anlatıyorduk
çok sevmiştik ,fazlaydı belki taşıyamadık
Duvarda resimsiz bir çerçeve var , içi sen değil…
içi hiçbir şey ama en çok da eksik olan şey sensin
ilk başta bakamıyordum ,insan boşluğa bu kadar uzun bakınca
kendi içini görürmüş ,ben gördüm
geceler…sessiz değil artık
Yazdığım şiirlerin üzerinde oynama yapılarak söz dizisinde küçük oynamalarla ben yazdım diyerek sahiplenilmesi nedeniyle tüm platformlardaki şiirlerimi kaldırma kararı aldım. Emeğe saygı gösterilmediği ve çalışmayan beyinlerin bu tür oyunlarla kendilerini zeki gösterme çabasına meze olacak değilim bu nedenle paylaşım yapmayacağım. Anlayış gösteren herkese teşekkür ederim.
Bak sana bir mahalleden bahsedeceğim…
Öyle haritalarda büyüyen yerlerden değil,insanın içine kurulan,gidince değil , kaybedince özlenen yerlerden…
Sabahları vardı o mahallenin,güneş daha tam uyanmadan
sokaktan bir ses geçerdi , “ Siiimiitçiiiii ”
İşte o an başlardı hayat…
insan büyüyünce en çok masumiyetini kaybedermiş, büyüyünce anladım çocukkken toz pembeydi herşey ,bilmezdik dünya nedir ,hayat nedir anne baba kavga eder bizi görünce gülmeye başlar unuturdu kavgayı bizi güldürmek için şirinlik yapar ,biz gülünce herkes gülerdi. biz çocuktuk ,kavga nedir niye kavga edilir bilmezdik biz çocuktuk karnımız acıkır anneye gider ,canımız çikolata çeker babaya giderdik çocuk olamanın en güzel yanı masum olmak heralde . zaman geçtikçe peltek dilimizle konuşmaya başlar kelimeleri tam söyleyemez ,herkesi bu saf temiz halimizle mutlu ederdik çocuktuk ; zamansız yaşayan zamanın olmadığı hayal dünyası ne dünün kederi ,ne yarının dertleri vardı üstümüzde tek dedimiz topun patlamasıydı belki ,yada tokalarımızın kaybolması yahut anne babamızın bize kızmasıydı belkide bahçelerde kurduğumuz saraylarımız vardı bizim çadırdan taştan,kumdan yaptığımız kalelerimiz köprülerimiz vardı bide evcilik oynarken etraftan topladığımız otlar taşlar yemeğimiz olurdu en büyük servetimiz ,hayal gücümüzdü bizim korkularımız bile sevimli birer tatlılık eseriydi biz çocuktuk,cebimizde misketler ,avuç içimizde sıcacık akşamlardı yazlar bi kibrit kutusu en büyük hazine sandığımız oluverirdi yere düşen her yaprağa merakla bakar anlam katmaya çalışırdık şaşkınca televizyonda çizgi flimin başlamasını beklemek anne , baba ,nene ,dede bize masal anlatır ve biz herşeyi gerçek sanardık uyuyana kadar korktuğumuz bir koridor,tuvalaete gitme korkusu annenin sarılışı ve kendini güvennde hissedişin korkmayışın büyümek denen o tuhaf kelime ,yavaş yavaş sızdı sanki dilime artık konuşurken peltek peltek konuşmuyor ,fikrimi söylemeye başlamıştım şimdi herşey büyük ve karmaşık gelmeye başlıyor güldüğüm o küçük mutluluklar bir bir eksiliyordu artık 'biz çocuktuk ' diyemiyorum , gün gün kapanıyordu o sihirli defter şimdilerde içimizde gizli büyük bir nehir akıp gidiyor ne zaman yorulsak hayatın yükünden, çökse bi ağırlık omuzlara bi fısıltı duyarız taaa derinden unutma sakın ,sende bir zamanlar ,o rüyayı yaşayan gülen bir çocuktun bize kalan, kalbimizin en güzel yerinde,kendimizi gülerken hatırlamak o unutulmaz ,o paha biçilmez çocukluğumuzun masumiyeti.
Bir köşeye çekilip hayatı uzaktan izledim ben,
Sanki dünya önümden geçip giden bir tren…
Penceresine yaslanmış bir yolcu gibi,
Hiç inmeden, hiç binmeden,
Sadece bakarak yaşadım çoğu günü.
Bazen insanın konuşacak birine ihtiyacı olur ya…
Durduramaz içini
Birikir taşar boğazına, düğümlenir cümleler.
Evli olan, döner eşine
“Sen beni anlarsın” der,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!