Erkan Tankut Şiirleri - Şair Erkan Tankut

Sensiz bir gecenin,
sabahını kaybettiğim saatlerinde . Gözlerim dikilmiş duvarlara,
öyle boş boş bakıyorum. sigaram elimde bitmiş ,izmariti yanmış artık . gözlerimden yaş bile akmıyor , hayalin gözümün önünden, bir an bile gitmiyor gülüşün geliyor hep aklıma ,saçlarını savuruşun , gülünce o gözlerin kısılıyordu ya O kısılan gözlerinin taaaa içine gömülmek ,
Orda yaşamak ,orda ölmek istiyordum siyahtan kara gözlerinin içinde kayboluyordum, istanbulun soğuk gecelerinde ,
insanı buz eden sahillerinde , seninle el ele gezerken hiç üşümedim ben. hatırlarmısın köprürün altında sahilde ateş yakarlardı , giderdik oraya, buz gibi esen rüzgarın altında. iki bardak çay içerdik .çay içimizi ısıtırken, seni izlerken yazı yaşıyordum gülüşünde , gözlerimi gözlerinden, gülüşünden alamıyordum kokunu çekiyordum içime ,
daha önce hiç nefes almamış gibi. çektikçe cennet bahçelerinden ,çiçeklerin kokusunu çekiyordum sanki istanbulu izliyor , seni çekiyordum içime istanbul sen kokmuyordu ama , hatıralarımız ,anılarımız hep istanbul sokaklarında. galataya bile çıkmıştık seninle, öyle ya oraya çıkan evleniyormuş aldandık buna çıktık seninle , sen istanbulu izlerken ,

Hayat buldum sandım sende,meğer sadece nefes almayı öğrenmişim.
Sevgi dedikleri şey, benim içimde büyüyüp de sana ulaşamayan bir yankıymış.

Sen gittin…ben kaldım,aynı yerde ama aynı kişi değil.
Bir kalp düşün,atıyor ama sahibini tanımıyor artık.
okunmamış bir dua gibi ,kabul edilmemiş bir dilek gibi sahipsiz.

ağır bir geceydi , sessiz ama ağır,
sanki gökyüzü bile , insanın hâlinden utanır…

Bir çocuk ağlıyordu uzaklarda,adı neydi bilinmez…
ama senin kardeşindi,bunu bilmen yeterdi aslında…
Bir annenin feryadı yükseldi sonra,

Bir zamanlar, zamanı olmayan bir şehir vardı.
Saatler çalışırdı ama kimse bir yere yetişmezdi.
Güneş doğardı ama kimse gerçekten uyanmazdı.
O şehirde bir çocuk yaşardı,
adını kimse bilmezdi çünkü herkes ona başka bir isimle seslenirdi.
Kimi “umut” derdi,

İnsan dedik kendimize,bir kalp verdiler, bir de vicdan
ama nedense yükümüz ağır, tartımız yalan…
Bir sözle kırdık,bir bakışla küçülttük bir tebessümü bile çok gördük
kendimizi büyütürken birilerini eksilttik…

Evet, siz.
Kafanızı çevirip bakmayın sağa sola.
Bugün kaçacak bir yeriniz yok.
Çünkü karşımda oturuyorsunuz,
ben de yıllardır sustuklarımı önüme koydum.
Ve artık dinleme sırası sizde.

Bazen kendi kendime soruyorum,Aşk dediğin nedir
Yağmurun toprağa düşerken çıkardığı o ilk koku mu,
yoksa karın yeryüzünü incitmeden örtüşü mü?
Bir çiçeğin sabaha gözlerini açışı gibi mi,
hiç görmediği güneşe güvenişi gibi mi?
Ben seni hiç tanımadım.Adını bilmiyorum.

Bayat çayın üstünde dönen o ince yaprak gibi kaldım,
ne dibe inebildim… ne de yüzeyde kalabildim.
Bir zamanlar sıcaktı her şey,şimdi dudak değse bile soğuk.

Yağmur yağıyor bak,ama eskisi gibi ıslatmıyor içimi.
Çünkü ben,en büyük fırtınayı senden sonra yaşadım.

Sabah alarm çalıyor.
Aynı ses,aynı tavan,aynı yüz.

Aynada biri duruyor.
Kravatını düzeltiyor,saçını eliyle bastırıyor.
Güçlü görünüyor.