Takvim değişti diye
Zulüm kayıtlardan mı silindi sanıyorsun
Bir yıl atladı diye
Mazlumun ahı Arşa ulaşmadı mı
Ey yeni yıl dilekleriyle avunan kalabalık,
Ey mum üflerken
Gökyüzü bugün bir annenin çığlığı gibi yarıldı,
Müslüman coğrafyaların sokaklarından
Duman değil, çocukların son duası yükseldi.
Biri enkaz altında kırık bir oyuncak tutuyordu,
Biri kardeşinin cansız elini…
En küçüğü, gözyaşının arasından fısıldadı:
Bak sana bir mahalleden bahsedeceğim…
Öyle haritalarda büyüyen yerlerden değil,insanın içine kurulan,gidince değil , kaybedince özlenen yerlerden…
Sabahları vardı o mahallenin,güneş daha tam uyanmadan
sokaktan bir ses geçerdi , “ Siiimiitçiiiii ”
İşte o an başlardı hayat…
Bir köşeye çekilip hayatı uzaktan izledim ben,
Sanki dünya önümden geçip giden bir tren…
Penceresine yaslanmış bir yolcu gibi,
Hiç inmeden, hiç binmeden,
Sadece bakarak yaşadım çoğu günü.
Bazen insanın konuşacak birine ihtiyacı olur ya…
Durduramaz içini
Birikir taşar boğazına, düğümlenir cümleler.
Evli olan, döner eşine
“Sen beni anlarsın” der,
Yürüyorsun , Yada sadece yürüdüğünü sanıyorsun
oysa her adımında bir hayatın kıyısından geçiyorsun fark etmeden
bir parkta oturuyorsun mesela bank soğuk, hava sıradan
ama yanında oturan adam belki yıllar sonra ilk kez nefes alıyor içinden
sen telefonuna bakarken o, geçmişini susturmaya çalışıyor
İstanbul’da akşam inerken
kaldırımlar insan olur biraz.
Sevenler aynı durakta susar,
kavga edenler kelimeleri büyütür.
Bir pencere kapanır,
başka bir hayata ışık yanar.
Sabah güneşi Galata’nın taş sokaklarına vuruyor,
Ben seni gördüğümde kalbim deli gibi çarpıyor.
Sen yürüyorsun, saçların rüzgârda savruluyor,
Ben ardında adım adım, nefes nefese,Ama gülümseyerek seni izliyorum.
Kahveci köşesinde buluştuk,Bir kahve, iki simit,
Akşam üstüydü…
hava ne tam kararmıştı ne de aydınlıktı,insanın içi gibi işte,kararsız.
Bankın ucuna oturdum.
Eskiden ortasına otururdum,yayılırdım biraz…
şimdi kimseye yer kalmasın diye değil,
Akşam…
Gökyüzü kararırken şehir değil, insan yoruluyor aslında.
Kaldırımda yürürken ayak seslerimi duyuyorum.
Her adım biraz daha uzaklaştırıyor beni…ama nereye gittiğimi ben de bilmiyorum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!