Boşluğa Alıştım Şiiri - Erkan Tankut

Duvarda resimsiz bir çerçeve var , içi sen değil…
içi hiçbir şey ama en çok da eksik olan şey sensin

ilk başta bakamıyordum ,insan boşluğa bu kadar uzun bakınca
kendi içini görürmüş ,ben gördüm
geceler…sessiz değil artık
içim bağırıyor çünkü ama dışarıya çıkan sigaranın dumanı

sigara konuşmuyor ama anlıyor gibi
her nefeste biraz daha eksiliyorum
kül tablası doluyor ,ben içimi boşaltıyorum

bir şeyler yarım kaldı ama ne olduğunu söyleyemiyorum
adı yok tamamlanacak gibi de değil,
ağlayan geceler var bende ama gözlerim değil
içim ıslanıyor sadece , kimse fark etmiyor

zaman geçti diyorlar ,geçti…
Ama iyileştirmedi sadece alıştırdı
şimdi o çerçeveye bakıyorum hiçbir şey hissetmeden ,en korkuncu da bu zaten
çünkü insan ,acıya değil boşluğa alışınca bitiyor
alışmak dediğin şey , iyileşmek değilmiş

sadece canının daha az acıması için ,ruhunla yaptığın bir anlaşmaymış
artık o çerçeveye bakarken ,ne seni düşünüyorum ,ne de bizi
çünkü “biz” dediğim şey çoktan silinmiş...

sigara hâlâ yanıyor ama eskisi gibi eşlik etmiyor
sadece alışkanlık ,tıpkı nefes almak gibi ,yaşıyormuş olmak gibi

kül tablası doldukça bir şeylerin bittiğini sanıyordum
meğer biten bir şey yokmuş ,sadece uzayan bir boşluk varmış
geceler hâlâ geliyor ama ben beklemiyorum artık ,ne seni ,ne sabahı

çünkü sabah dediğin de ,bir şey değiştirmiyor
ışık giriyor sadece odaya ,içime değil
insan bir noktadan sonra ,toparlanmıyor sadece dağılmayı öğreniyor

ben de öğrendim ,sessizce yavaş yavaş

şimdi sorsalar “nasılsın” diye ilk defa dürüst olurum
iyimser değilim ,iyi de değilim sadece boşluğa alıştım