Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

İnsan bu
Ne yapsa
Ne yana dönse, Aşkı görüyor her yerde
Sevmesini bilirse

İster puslu havada

Öyle yorgunduk ki
Düşlerin, uçurum ağzında bekler olduk mezarcıları
Kazsa da birileri, yatsak uyusak diye

Isınacak soba
Paylaşılacak katık vardı da

Ben ellerini tuttum
Ellerimi tuttu sanırken
İçindeki boşluğa düşmüş, anlamsızca yuvarlanıyordum

Ve şu göğsümün ortasında saplı duran Özlem'in kim ve kime olduğunu bilmesem
Neredeyse kurşun yedim sanacaktım

İçimde
Issız
Boş şehrin boş tramvayları

Öyle bir yalnızlık ki sormayın
Vagon vagon

Duydum ki;
İki boyalı dudağa satmış sevgili bizi

Bir gece sarışın
Diğer gece kızıl yataklarda, asmış aşk kendini

Ben böyleyim işte
Gidenle gidiyorum

Ya kalacak yerim yok
Ya da tarumar ettirdim herkese

Tut ki bir rüyaydık uyandık
Tut ki son demleri bu ayrılığın

Tut ki gittikçe uzadı aramızdaki mesafe
Gemi kayboldu, dümen yoruldu

kaybolmak,
bozuk para gibi ,
delikli bir cepten düşmek..

-Lasman...

yalnızlığımı seviyorum!
yalnızlığımın içindeki sesleri duymayı...

kendimi tanımayı!

her gün yeniden kurmayı evreni,

Ellerimden kaçan olmuştu da
Ruhumdan asla
Öylece bırakıp gittin beni
Yoksa, başka bir hikayeyi mi anımsattılar sana
Hani şu sonu hiç mutlu bitmeyen masalları