gücüm yok artık.
okyanus sularından yıldız çıkarmaya.
cesaretim yok,
gül rengi yaralarda, sevda pıhtısı aramaya
Devrilmiş cümleler kuruyorum son zamanlar
Biliyorum
Bunu bile isteye yapıyorum
Ölmüş taklidi yapıyorum
bazen hikayesi ömründen uzun sürer ya insanın,
gülüşünden ağır,
tüttürülen bir sigara dumanından hafif,
dalıp dalıp uzaklara giden,
Dikişsiz bir sevda gerekli bana
Gökyüzü kadar, açık ve düz
Güvercinlerin kanadına yamanmadan
Eğreti durmadan üzerinde
Koynundayken bile, yabancılaşmadan
Dinozorların ayak altlarında açan bir çiçektim
Elbette çiğnenecektim
Özlem SABA
Unutmayın ki
Kimse, kimse için hayatını feda etmeye gelmedi bu Dünyaya
Ne Anne, Baba çocuklarına
Ne de çocuklar, Anne ve Babalarına
Ama her ikisi de, birlikte büyümeyi
Beni sevmiyordu
Gitmemi bekliyordu
Farkına vardığımda
Vakit geçmiş, tren kaçmıştı
''Seni sevmiyorum'' demedi
ama şöyle bitirdi giderken sözünü;
''Ben senin Güneşin değilim,
olamam, ısıtamam yüreğini."
O günden beri yüzümü rüzgarlara dönmüştüm,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!