Ki ben,
Ömrüm boyunca hep babama benzeyen adamlar sevdim.
Zaten hep böyle intihar ederdim...
Biliyor musun gerçekten bana sarılman lazım şiirlerinle
Biliyor musun beni düşünmen lazım
Beni sevmen lazım
Bilmiyorsun, bilmediklerin var öğretmem lazım
Susadım be adam dudaklarından içmem lazım
Mavi bir renk seni ne kadar sevebilir bilmiyorsun,
Hele yara izlerin varsa..
Öyle bir dokunur ki Mavi şairler sana, şaşırırsın..
Parmak uçlarında ki her çizgi senden bir şey alır, sana bir şey katar..
Cebinde taşıdığı Mavi bir kalem ile, avuç içlerinden başlar seni yazmaya..
Bileklerine, boynuna, tenin her zerresine, kokuna yazar seni, şaşırırsın emin ol..
İkimiz de biliyoruz başa mı döndük ne?
İkimiz de biliyoruz üşüyordum bu yüzdendi onca tene dokunuşum
Hiç biri ısıtmadı bu üzerimde gördüğün kirli bir günah gömleğiydi,
Çıkardı mı tövbe benden yana Tanrı benden,
Git şimdi kurtar kendini yoksa kenti yıldız yıldız dökeceğim dudaklarına.
Eğer Seninle bir gece yarısı, ulan sokak lambası altı öpüşemeyeceksem o gecelerin yarısı neden var,
Eğer sevişerek güne başlayamayacaksam Gün neden,
Neden var uyku araları ben boynunun kokusunu içime hapsetmeyeceksem?
Seninle gün batımlarında öpüşemeyeceksem bir çınar altında tüm o ağaçlar, gölsesi, dudaklarım niye var?
Yusuflaşıyordu yüzü,elleri, uykuları...
Hissediyordum taa içimde...
İçimin soğuk Mavi kuyularının derininde...
Hayır! Biliyordum..
Ben Züleyha Soylu bir Aşkla severken O'nu..
O parmak uçlarımı kanatırcasına..
İçimde ki kalabalıktan bahsedelim mi bugün...
Bir kız çocuğunun,
Acısı derin yarasından...
Bir şiirin solu bile olamayan bi baba tarafından,
Kendini yok edercesine kendinden kaçışından...
Yarasından utanan ve yarasını kendi elleri ile kanatan,
İkimizi toplayınca biz etmiyorduk.
Bunun nedenini sorduk birbirimize...
Ve aynı anda, aynı sonuca ulaştık.
Bizi toplayınca bir sıfır bile elde etmiyorduk.
Hiç bir şey etmiyordu bizden yara dışında.
Kendimizden başka kimseyi sevmeyen,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!