Özledin Mi Beni Şiiri - Arzu Uschi

Özledin mi Beni?

Kimse duymuyor.

Ne duvarlar,
ne gece,
ne de pencerede bekleyen solgun ay.

Bir insan,
yalnızca içinden,
sessizliğin bile duyamayacağı kadar derinden
tek bir soru soruyor:
Kısık sesle, fisildiyarak..
*Özledin mi beni?*

Cevabı yok.

Rüzgâr geçiyor,
saatler değişiyor,
mevsimler yoruluyor.

Ama soru yerinde duruyor:

Özledin mi beni?

Bir gidenin ardından
insan bazen yürümeyi unutuyor.
Ayakları dünyada,
kalbi çoktan gitmiş bir trenin peşinde.

Yine de düşmüyor.

Çünkü hayata tutunmak için
elleri gerçeğe yetmediğinde
hayal gücüne uzanıyor.

Orada,
sen hâlâ aynı kapıdan giriyorsun.
Aynı gülüşünle.
Aynı sesinle.

Orada,
ayrılık hiç yaşanmamış gibi.

Ve o,
kurduğu her düşte
sana yeniden bakıp
aynı soruyu soruyor:

Özledin mi beni?

Bir kez daha.

Özledin mi beni?

Belki yıldızlara,
belki yokluğuna,
belki de senden geriye kalan sessizliğe.

Çünkü bazı insanlar gider,
ama soru kalır.

Bazı vedalar biter,
ama bekleyiş sürer.

Ve bir insan,
karanlığın en tenha yerinde,
hayallerine sığınarak,
kırık bir umutla yaşamaya devam ederken
içinden durmadan fısıldar:

Özledin mi beni...
Özledin mi beni...

Özle... !