Özdemir Koca Şiirleri - Şair Özdemir Koca

Okla mı vurdun beni yoksa Kurşunla mı,
Çok mu bekledin ölmemi,
Ne kadar da yağmurda ıslandım senin için,
Kaç sokak yürüdüm görmek için,
Şimdi hadi bay bay öylemi.

Sus konuşma sus şu büyük ayıptan,
Baş eğdi Siyonizm'e iki milyar Müslüman,
Ah! nerede o baş kesip yol biçenler,
Nasıl sağır oldu destan yazan o insan.

Meydan okuyan ataya söz eden onlardı,

Taş bir duvarın hemen yanında,
Sırtımı yasladım sensiz duvara,
Bir öksüz çocuğun özlemi gibi,
Gittim seninle çok çok uzaklara.

Bir dağın taa doruğundaydım,

Ben sana şiirler yazmıştım,
Özlemler yazmıştım her satırına,
Gözlerini hatırlattım bakışlarını,
Bir Yıldız kadar sen uzaktın bana.

Ben sana şiirler yazmıştım.

Kimi kan emici vampirdir usulca kanını emer,
Kimisi bedeni besler sessizce ruhunu yer,
Karanlık da Mum yaksan ne çıkar cahile,
Işığı bırakıp gider gölgeye saklanır siner.

Öylece emdi bizim kanımızı da bir Drakula,

İplere un serildi şimdi düzen ortada,
Türklük davası güdüp sokak düzen ortada,
Yıllarca hep özgür Türkiye istedik biz,
Atatürk peşinde himaye isteyen ortada.

Sokaklar geçilmiyor gayri meşru evlattan,

Vatan bir ayyaşa bir şişe Şarap,
Bir hırsız siyasete üç beş rüşvet,
Ve bir orospuya bir saatlik ücret,
Vatan garibindir velhasıl bir nimet.

Vatan satanlarındır acımadan,

Çekti gittiler terk ettiler şehirleri,
Oysa bırakmazlardı ölseler bile,
Kimileri öldüler kimiler terk ettiler...
Viran, öksüz bıraktılar şehirleri.

Oysa bırakmayacaklardı öyle işte,

Aşka dokunma ey! Azrail,
Ölecekse bütün mahlukat,
Var mı hiç sevmek gibisi,
Ölüm mü? sevmek mi vukuat.

Kim kimi sevmedi evrende,

Vurdular beni bir kurşunla değil,
Bir bombayla değil, boş yalanlarla,
Umudum vardı çaldılar karanlıklarda,

Bir kuşun kanadıyla uçtum beyazlara,
Karanlıklar çevirdi yolumu ışıklarda,