Özcan Kurt Şiirleri - Şair Özcan Kurt

PENC-ERE
İnsan ki: yedi kat, yedi pencere,
İçten dışa, dıştan içe açılan,
Altı tabak üstü kapak cendere,
Hayat ocağında pişip kaynayan,

Hem de üstü üstüne..
Hiç aman ve ara vermeden,
Henüz her şey, daha filizde iken,
Ömrümün her umarsız baharının ardından,
Göz açtırmamacasına uçuşup da, düşüp havadan,

Bıktım felek batsın böyle düzenin,
Yaşamak neme gerek, al canımı artık bittim,
Ne ondum ne de öldum süründürmek belli niyetin
Gönlüm viran yeri, çürüdü damımda hezenim,

Aklı yok şu dünyaya gelenin,

Prof. Dr Adem KÜÇÜK'e

Kiminin para, kiminin duası,
Eksilmez devamlı artar hastası
Dileği odur ki şifa bulması
Adamış kendini Adem KÜÇÜK bey.

Rahim'dir, KADIN hep kollar esirger,
RAHMAN'dır ERKEKte, dener denetler,
İnsan kainatın aynası, derler,
Yarımdır birlikte tamam ederler.

Kamiller damlada dalga görürler,

*Rakı*

Belki paran olur, rakıyı bulun,
Belki peynir yoğurt bir dilim kavun,
Boşsa koltuğa can, atınca kolun,,
İçme koy, dolapta izbede dursun,

Reislik bilgide, tecrübededir,
Reis ayırmaz tutar birleştirir,
Reis giyimde kuşamda değildir,
Reislik hep güvenilir kalmaktır.

Reislik söğüt gibi esnekliktir,

Artık hafızalarda kırıntılar ve isimsiz silüetler,
Kıpırtısız bakışlarda gizli anılar, biçare bekler,
Baktıkça yüreğimi dağlayıp nice oklar delip de geçer,
Artık öksüz ve yetim kaldı se(n)ssiz resimler...
.
Sanki yeşile boyanmayı bekleyen sarı çimenler,

*Ruhullah tan İNCİ AÇILIMI*

Bizi söz ustası sanma hey zahit,
Nazımız geçer can tanıyor bizi.
Tenimiz dilimiz canana ait,
EN-el Hak Özünde oldurmuş bizi.

Sabahıma hoş geldin,
Benim nur tenli sakim,
Doldur sana, doyayım
Sende beni bulayım...

SABUHA'm..!