Özcan Kurt Şiirleri - Şair Özcan Kurt

Daha nasıl söylesin,
Hiç ilgilenmiyor,
Dönmüyor,öte gidiyor,
Belli ki seni sevmiyor.

Sen ona geliyorsun,

Yaşarken kendi aklımca: tek tük de olsa bir gün lazım olur diye, nice ümitle tazeleyerek senlediğim sıcak tutmaya özen gösterdiğim ve filizlenir çiçeklenir diye gönlümde beslediğim bir kenarda atılı BELKİlerim olmuştu hep..

Artık her biri ateşi küllenmiş, demin vakti geçmiş, bardaklarda soğuyup unutulmuş, çöpe dökülmeyi bekleyen ÇAYdanlık, dallarda açmadan kuruyup solmuş tomurcuklar misali, bakılı NEYSE lere ve ölüm s(k)üsenlerine
döndüler.

Dışarda değil bir gün  bileceksin,
Sen senden ayrı düştün göreceksin,
Sen sana varıp mutlak döneceksin,
Okka sen divit, sen yazan da sensin..

Sözüme şaşma, var o diyen desin,

Geceleri uyku diye yattığım,
Dalından tutup kokladığım gülüm,
Gidip gelmelerim yola vardığım,
Aldığım verdiğim nefesim SENSİN..

Kabımda aşım, açlığım tokluğum,

Toprağa basıp incitme,
Hiç basit görüp de geçme,
Sen toprak hatırasısın...
Nüvesinde hep, sen varsın..

Ölüm son değildir asla,

*ŞEREFSİZ*

Ne edersek hep biz, bize ederiz,
Düşünmez zalimi Hünkar seçeriz
Düşersen birbirine, dinli dinsiz,
Akbaba misali çöker şerefsiz..

Bahar güzeldi ve yediler renkler,
Kahı kokladım, kahı da derdim,
Ama ben siyahi gecelerde,
Kışı beyazı ve karı da sevdim.

Hazlar güzeldi ve, sevgiler zevkler,

OKUyan canlara şunu söyleyin,
Hayat çok kısa gönül kırmayın,
Şükretmek paylaşmak iyi belleyin,
İnsanı sev, kainat sevgi ile var..

Görüp bildiğinden daha ötesin,

Seviyorum HAZ'anı,
Seviyorum SONbaharın güzelliğini,
Ve seviyorum renklerin iç içeliğini,
Bana ayrı insanların, birlikteliğini,
Bana beni gör diye haykırıyor,
Herkes aynı şarkıyı söylüyor, her şey bana aslımı hatırlatıyor.

Kalem kaşlı güzel yarim,
Tek başıma her şey yarım,
Sen geldin de üç beş adım,
Ben dağları aşmadım mı...?

Ne gürledin ne şimşek çaktın,