Sen Varsın Şiiri - Özcan Kurt

Toprağa basıp incitme,
Hiç basit görüp de geçme,
Sen toprak hatırasısın...
Nüvesinde hep, sen varsın..

Ölüm son değildir asla,
Arının tozusun balda,
Sen inan, yıldız tozusun,
Güneşinde nur, sen varsın..

Şu toprağa gidende bir,
O topraktan gelende bir,
Sen bebeğin kanındasın,
Yürüyüşünde, sen varsın..

Alevdin, kıvılcım attın,
Köz alıp, kendine kattın,
Sen Mağmanın katındasın,
Devinişinde sen varsın..

Sen Veysel'in sadık yari,
Sen gören gözünün feri,
Sen sazın ağacındasın,
Tel, perdesinde sen varsın,

Damlaydın sen, deryalarda,
Seyran ettin bulutlarda,
Irmağın akışındasın,
Şırıltısında sen varsın.

Dön YUNUS'un dolabında,
Demir döner damarında,
Sen kuşun kanadındasın,
Gagasında yem, sen varsın..

Can aslına rucu eder,
Ölmez iç özüne döner,
Sen atomun kaynağısın,
Çekirdeğinde sen varsın.

Özvecan sen ben, ben de sen,
Çevir sen OKU istersen,
Sen bir tanrı kitabısın,
İçeriğinde sen varsın