Özcan Kurt Şiirleri - Şair Özcan Kurt

İkibin yirmi üç altı Şubat dört beş arası,
Kırılmış fay derlerde bilmem neresi?
Vicdansızlık, hırsızlık bunun adı, değil alın yazısı,
Ahanda şuramda bir şey vurup duruyom zor silinmiyor gardaşım.

Sen demirden çal, kumdan çimentodan,

KADINLARIMIZ

Onlar anamız,bacımız,yarimiz,
Onlar elimiz kolumuz başımız,
Onlar canımız bir diğer yarımız,
Tatlımız acımız,

Önemi olmayacak yıllar sonra,
Ömür verip de boşa kafa yorma,
Çok irdeleyip hem de sık dokuma,
Duvarda bir resim olmayacaksın.

Pek meraklanıp da endişe duyma,

İsyanım kendime Mevla affetsin,
Ömürden geçerim bu can neylesin?
Geçersem senden, beni kahretsin
Dertler elem keder onu bana sor.

Söyleyin yare de artık gelmesin,

Parkta oynayan o senmisin?
Bir el etsem sen gelirmisin?
Dönen mi dolap mı sen nesin?
Işıkların ÖTESİNDEN BAK..!

*Çiz oyalan yaz oyalan.*

İnsan düşün derin derin,
Beden denen ata bindin,
Sürdün geldin nerde evin,
Tepe senin düzler senin,

Yıkılası temeli, yalancı dünyada,
Kul etti can bizi bir zalım hoyrata,
Kimi aş bulamaz rezil hayatta
Kimi bir eli yağda bir eli balda,

Geçmez akçe ettin, attın,

*Öyle ANLARSIN*

Eşin dostun sayı, yanlış hesapmiş,
Aldanmak, yanılmak, yanmak var imiş,
Tutunmak, dayanmak doğru değilmiş,
Yalnız kalınca sen, öyle anlarsın..

Öyledir CAN.


Olsa yalın, yatın, katın, araban,
Gönül uslanmaz huzur bulaman,
Yetinmezsen asla mutlu olaman,

Sen terzisin teni biçen kumaşın,
Lakin üryan geldin, giden üryansın,
Hakiki insanlık  ise muradın,
Sen senliğinden soyun (da) öyle GEL..

Bir olsun ruhun, gönlün, dilin, aklın