Özcan Kurt Şiirleri - Şair Özcan Kurt

İçine ata ata, geçiyor içi insanın,
Neyselerden Ne(ya)malanan,
Hengame de küreğini de yitirdik kayığın,
Batıyoruz mu bilmem?
Restini gördük, dalgasındayız hayatın,

Farklı ifade eder can kendini,
Kendince söyler nasıl sevdiğini,
Demenin dünyada lisanı birdir,
Sustukça dağılır gider sevgiler.

Paylaşmalıdır can elindekini,

NESİMİ, AKARSU..

Yine depreşti yaralarım ismi lazım değilden,
Nice can elemde zalımın kemter yüzünden,
Memnun belli, halk başa gelen zülümden
Niye ki demen, kimse değil oralı canlar,

Canan var misali pınar, baktıkça gönlüne akar,
Ne bir kötü kelam eder ne de gönül yıkar,
Durdukca canına can, ömrüne ömür katar,
Dertlere derman olur, dilinden bal damlar..

Canan var misali ağyar, sen vardıkça öteye kaçar,

Gece bitip güneş doğsa ne yazar,.
Gönlün karalar bağladıktan kerri..
Kışlar bitip, bahar çiçek açsa ne yazar,
İçinde fırtınalar koptuktan kerri...

Kara tren gecikse vaktında varsa ne yazar,

*NEYİM BEN*

Pamuk oldum atıldım,
Istarlara sarıldım,
İlmek ilmek yazıldım,
Kimse bilmez ben neyim?

NEYİNE GEREK..

Üç günlük dünyanın ikisi bitti,
Yapıp edilecek kimlere yetti,
Kalan bir ise can, keşkeye gitti,
Yaşarken ayrılık neyine gerek,

Renk renk bahçan çiçek  güllerin güzel,
Duvarda ki diken, tel neyin nesi?
Ne var ise her şey kendine özel,
Yanın yören yok, ser çul neyin nesi?

Mihmanın olsam bir kıyı dalın yok,

*NEYİZ BİZ?*

Hep çınar olma, eğil biraz söğüt,
Sözü her dem deme, aklında öğüt.
Sevgiyi göze bak, özünde büyüt,
Söz gümüşse sükut altındır derler.

Dileğim odur, ol bende ki şahtan,
Utandırma gönül evimde  tahtan,
Bu can kendinden bile geçti  çoktan,
Ben O'na  koç kurban edip neyleyim..

Ham sofi anlamaz can, bu lisandan,