Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yokluğunla alıştım
boşluğunda dilinde
tokluğuna çalıştım
koçluğunda yelinde

bilerek tanışmıyor

yeni hüzne savurur
gökyüzüne uçarsam
kuş sıcağı kavurur
yükseğine kaçarsam
düş
dedi

sus
artık
hadi de
gideceğiz
yüzü düşüne
değer değmesine

bir an olunca
gözlerinde uçuşan
canan bulunca
varlığına doluşan

sınırsızlıktan

yokluğun hep hüzünle kaldı
gülmedi bir gün olsun yüreğim
bitimsiz acılarda kavruldu
gece karanlığına karıldı

özleminle çoğaldı

yokluğuna var mıyım
yürektendir coşkusu
yare sadık yar mıyım
hüznünedir korkusu

gülünde güller açar

sen gelinceye
düşlerimde duyandım
ve ölünceye
sevdasına boyandım

kirpik ucunda

yokluğun gölgesinde
süzülüp gelen kimdir
çokluğun helkesinde
büzülüp kalan kimdir

canımı alacaksan eğer

kime göründün bilmem
güzelliğin diyen mi var
dağ yelinde
okşandığın kadar

neye büründün bilmem

şaşarım yolsuzun yol gidişine
kurala bağı yok doğru bildiğin
taşarım kolsuzun bol didişine
durala çağı yok doğru bildiğin

ağır basan yanı cebine midir