Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

hayta hayata
yüzünde hüznü heder
giz elde solan
buğulu göz yalnızı

eylülden hata

emeğim olmayana
dostunu yolana yuh
sevince dolmayana
açılıp solana yuh

durulana göre taş

sis uslara dağıldı
kanayınca dudağı
itsiz köye yığıldı
kırılınca budağı

güvercin gagasında

yorulunca şafağı
ölü sözle anılan
önezeden kavlağı
külü közle yanılan

durur başucumuza

birkaç çapulcu
tümceden alınır hınç
yürekten sever
yaşını dökerdi genç
sağlığı yerinde dinç

duramamış mı
yıllardır aynı adla
durmuş mu durmuş

kapısı açık
söyleşiye kapalı

nerede yaşam
orada açar çadırı
nerede bozuk saat
götür yörüğe dediri

yükleri çeker devesi

yörüğün güzeline
söylenecek sözüm yok
dökülür gazeline
paylanacak yüüzüm yok

kıvrılarak saçına

gizeminde gecenin
gönlünde yazabilsem
uyar uyak hecenin
gülünde sızabilsem

tan kızılı dağlara

şimdi ne düşünüyor
sensizliğinde çok zor
sevgide üşeniyor
sensizliğinde çok zor

yol üstünde düşsedim