Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yolu son bükündeydi
gitmeliydin demedim
dar viyadükündeydi
ötenden gidemedim

asmış gülücüğünde

sevdiğime ezelden
yollara gül döküldü
ulaştırın tezelden
yollara gül döküldü

allar basmış yüzünde

gizeminde gecenin
gönlünde yazabilsem
uyar uyak hecenin
gülünde sızabilsem

tan kızılı dağlara

yol kıyısında
sıralı ağaçları
yel salınışına takılıp
ilkyaza yeşeren filiz dalına
uçuşan akça tozlarına vurulunca
yarin ellerine benzettim yumuşacık teni

yaz gelmez içindesin
sazın renginde misin
yol koşup turnalarla
az biraz dinler misin

unutunca atlarsın

gözünden okunur hüzün
ayakları ileri gitmezken
gül dokunur mu akşama
seherinde bülbül ötmezken

sustukça dolarsın

neredeysen orada
yüreğine değen her imge
atınca kan basıncında
mavisi solsa da
özdeş düşün çocukları

gülen bulut güledursun
sevincimizden ortaktır
karam bulut öledursun
ıslar yüzü yumuşaktır

yol çıkmıyorsa yokuşa

yolculuğum tez geçer
sıkmam kendimi canımı
düşe dalarım bir an
gözüm bakarak dalarım
güz gelende

duyun ne olur
kendi ıslığında
kalmasın şair

yolda çocuk
yağmura tutulmuş