Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

geceye sundu
serpiştirdi yıldızı
damla efsundu
gözyaşı damlaları

tindeki ayna

gölgesinde hüznü kim yaşıyorsa
demli çay tadında uyananın sor
hecesinde vezni kim kaşıyorsa
kıdemli adında boyananın mor

bilgesinde yürün kimseni tanır

dem tutamı yaşına
yüreğin tasasında
tadından ayaşına*
süremi yasasında

eriyen kar dağına

iki parmak ucunda düşerse ellerinden
ardında koca deniz yangısı tezce söner
nice insanla tanık göçerken illerinden
derdine de gideniz hangisi sizce döner

ayrılık kasırgadan öncü fırtına kovar

doğanın çiçeği balına doyar
dalına yaprağı yalına boyar
kendi elindendir alına koyar
rengi rengine karışın

söğütle selviye sorsa uyuşun

gittin gideli
gözyaşı döktüm bilsen
çıkar gelirsen bekle
boynumu büktüm bilsen

yürekte boğum

denize battığını
bilirdi güneşine
kulaçlar attığını
diyebildi eşine

gülüverince kesin

Deli Gönlüm Deha

kara gözlerine bağlandı kaldı
deli gönlüm deha dediği olsa
kudurası çayla çağlandı daldı
deli gönlüm deha gediği alsa

kökse çürür budağa
deli gönlüm sarılma
ökse kalmaz dudağa
deli gönlüm yarılma

kartal yüksekte uçar

deli gönlü avutsam
aklımdan çıkarmadan
alıp başımı gitsem
özleme yakarmadan

neden sitem söylersin