Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yordun geceden
kara masal içinde
ne okuyordun
keder tortularında

oturuyorum

yorganından bilirsin
solurken duy sesimi
urganından belirsin
yağlarken nefesimi

aynalardan kırlığın

gösterme sakın
aya benzer yüzünü
benden de yakın
oya sezer özünü

görüyor musun

yorgun kalınca
kuşkulu öznesinden
karanlık biter
güneşe ötesinden

gün biriktirse

saati bilmem kaçtı
güzel şarkılar sundu
sesine ahenk uçtu
göz yaşlarıyla yundu

an izleri teninde

yorgunluğuma yüktün
kara zindanda mıyım
durgunluğa büyüktün
yine bir yanda mıyım

kaldırdığım taşlardan

gazelin hüznündeyim
geceler saklar
unutulan öyküleri
soluduğu gizeminde

tan kızıla boyanırken

sis uslara dağıldı
kanayınca dudağı
itsiz köye yığıldı
kırılınca budağı

güvercin gagasında

yorulunca şafağı
ölü sözle anılan
önezeden kavlağı
külü közle yanılan

durur başucumuza

birkaç çapulcu
tümceden alınır hınç
yürekten sever
yaşını dökerdi genç
sağlığı yerinde dinç