Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

karlı gecelerde ay
değnek gibi ayazlanmış
dal uçlarında çaylak
ağaçtan ağaca
bulutlara bata çıka

say ki masal
yüreğinden
ayak uçlarına değin akan
sevi esrikliğinde uçan

tomurcuk güllenirken

sıyırırdım gövdesinden
kabuklarını asmanın
börtü böcek yuvalanmasın
havalansın asma diye
dayanır belki üzüme

uçuklamış ucunda odu
dil yarası dokunmuş
gönülden okunmuş
köşede kalmış udu

özleminde umudu

saygısızlık etmesin
anlasa dost yazına
öte yana gitmesin
hakkı geçer nazına

ayırmadan birinde

sayılacaksa sayın mor bir gece odağı
iki hayat kaçağın filizlenmiş budağı
karanlığında ayın sevi akmış dudağı
sevi damlar saçağın utanılası çağın
yarı gülüş saçağın yarı gülüşe çağın

yalnızlığını ıstıp bir ömür
ak düşleri katıp karanlığa
evren bir anda yıkılınca
güneşiydin indin yere gittin

kokusu kaldı dal ucunda

geceler zifir
derilen günden sonra
elinde safir
gün ışığınlasın yar

burulur yürek

esti seherde
el sallanan sevgiler
ezgilerinde
ney kusuyor soluğun

har içindeyken

yarıda kalan yarına susandı o
boşa savurup boşa sövüp sayarken
gökler yarıldı şimşeklerle şakladı
yağmur başladı doldu aktı üstüne

korktu karanlık gece sonuna kaldı