Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kadının elinde ip
ipin ucunda eşeği
eşeğinde iki çocuk
çocuk kucağında kardeşi

kardeşin gördüğü göz

dök umuda taneleri
sokunuza uzatınca
özleminde haneleri
dokunuza azıtınca

okursalı yazısından

dokun ağlarım
yufka yürek pınarım
ondu gerekçe

yokun dağlarım
umarsızca yanarım

dokun bak yüzüme
söylediğinin arkasında ol
umuda sarılır gibi
tut ellerimden götür beni

kanatma kabuklanmış yarayı

dokunduğunda incir
yağmura durur gözü
yüreğe vurur zincir
okunduğunda sözü

hiçte ezberimde yok

nesine düşüneyim
olursa olur
olmazsa
canım sağ olsun

çekilen yükü

ne anlamı var
düşü kırıp gidişin
kim baştan savar
sonu yok mu didişin

yararı nedir

yıldızı pörsümüş yalnızlığında
yorgun kollarına gireyim
göz ağrımayacak akşam üstü
dolanıp geleyim yanına

fesleğenler dökmesin kokularını

uçuyor dünya
hıza yetişilmedik
yerçekimi dur
yer dibi deşilmedik

ne bilinmedik

özledim seni
iklimine susadım
gül yaprağına
yürekten kokumsadım

öksüz bulutlar