Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kısık gözü aynadan
gerçeği kaplamadan
düşün sözü oynatan
merceği toplamadan

yaşamı başka biçim

kişiliğine ket vuruş
anlamasına engel
sanrı sancılı duruş
kestirmesine çengel

buz içinde bir yanım

kişiliksiz güvendiğin
burnu dibine bitecek
boşuna mı sevindiğin
kaybolup nere yitecek

cam buğusuna yazılan

kışımlanmış acımı
aldı bağrına bastı
ilkyaza tak tacımı
tazecik cemre astı

cıvıltılara sesti

yediveren acımdın
göveren ilacımdın
kokana tuzlu yanı
cana ihtiyacımdın

karanlık bulamadı

dışa gitmek istedikçe
içimi parçaladım durdum
sonrasını sorma
ne varsa evde

gülebilmesi için yüzümün

tutma elimden
kan kokmasın elleri
gönül telimden
an çökmesin yelleri
kokar kokmaz gülleri

düşü kucaklayanı
saçını yolan dili
seviden aklayanı
suçunu bulan eli

tartısını öğrendi

tatlı yaşam hoşluğunda
gözüme değen son güzelliğin
sokağa düşüp delicesine
bağırdığımı söyleyeceğim

beyaz bulutlar uçuşup

kaç hüzün böldün
kaçımızdan söküp
bebek gibi duru
kokulu güldün
yalnızlığın çerçevesinde
bakar dururken gözlerin