Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

can evimden vurmakmış muradı
vurduğu terden ışık sızacak an
mumyasında esrirken can
zemheri üşür yüreğimden

ıslanır pınarı akşam kızarırken

soğuk gecede gir yine düşlerime
bakışlarında ürkekliğim görmedin
boş anlamsızca dolup gülüşlerime
yakışlarında korkaklığım sermedin

kışta sıcacık masalın bitiminden

titrek ahuya benzer gözyaşınadır gücün
ölümün eşiğinden kaçamadın mı gönül
oradan oraya koş sığar gündüze gecen
zulmü seviye engel uçamadın mı gönül

karabasana daldım düşlerin ortasından

soğuk kış günü
serpilmiş kar büyüsü
yere düştükçe
eriyip yığıyordu

seyri doyumsuz

soğukta coşkun
irkilir gözlerine
yüzünü göster
dinlensin özlerine

gelir bahara

başımı çarptığımda
yıldızlarım çoğaldı
gözümü kırptığımda
kıpırdayan doğaldı

nisan yağmura doydu

soğuyan ellerinle
bahara uçuşurdu
sapasağlamı inle
yakarı soğuşurdu

yüreğinde acınla

kar kaplar Ankara’yı sokağı kapalı buz
dört yanımda özlemi çoğalır dar yollara
yürüyemez düşersin içinden dar kapuz
dağlardan taşlara bak yığılır kor dillere

duyulmaz oldu sesin avazına dek bağır

sokak buz gibi
başını cama daya
aşınmışlık var
içte öze dönüşün

yanağındaydı

soğumaz içim
fitilli kandil miyim
yandım yürekten
tezce erimekteyim

neden ağladım