Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gülüşünde goncadır
yüzünden gül açınca
soluşunda yoncadır
güzünden zül açınca

yoğrulmuşsa ezelden

acımı dindirmesen de
yokluğunla yaşıyorum
yüreğe sindirmesen de
çokluğunla taşıyorum

suyu çıkmış sıpa gibi

açılmaz kiti
gizemindedir samıt
arızalıysa
izlendiğinden kamıt

denliye bakış

……yudumladığın acı
…..ağlatır seni sessiz
…...yüreğinin burgacı
……ağlatır seni sessiz
göz pınarına dursa
özün narına vursa

içimi doldurmam gerek
sözcüklerin duruluğuna
sessizliğime çığlık olursa
duyulur belki iletisi
sevincinde yalanmış
dondurma sıcaklığına

ağlayana sorun gülse boşuna
gözlerine yazık akan yaşa da
bulutlarda yorun gider hoşuna
yollarına kazık boran kışa da

eziyet mi çekti yüzün de güldü

ağrı kesicim gecem
üşütür beni neden
sarılmasanız ecem
saklımı kütürdeten

güzüne de demlenir

ağrısına düşeli sancısız gülüşlerin
ayaküstü kalırdı dağlarına serince
gelir geçer delisi aldırma çağrısına
derince yaraları iyileşmez bildiğin

anaya özlemiydi ömrüne demir izi

pıtrağın acıttığı bir güz günüydü
kocaman bulutların içindeydi eli
yıldırımlar saklanırken cim teli
için oyardı dursa dert kemirirdi

buğulu camın ardında mavice yüzü

mavi bulaşır önce
karamsarlık içine
acıyan dile günce
doldurursa niçine
karanlığa dolar güne karşın
gözlerine değer özlemle