Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

paçaları çemrenmiş
koşar adım gidiyor
başkaları imrenmiş
dalga azim yediyor
çocuk cıvıltısında evler
çılgınca dalında öter

denizleri severim
yaladığım tuz gibi
yanıbaşında kumsalı
soluduğum güz gibi

akasya oylumunda

kör kuyulara dök derdini
denize yere göğe dök
direğin yok dayanabileceğin
denize yere göğe çık

sür yola bir yere çök kendini

denizim
yufka ekmeğim gibi
sepilenmiş kokuyor
an geçmiş buradan
gördüğüm evler delik deşik
kusmuş namlular

denize dolar düşleri
bir yudumluk sevgi
bir görümlük
bir sürümlük

girmez oldun şimdi

hava karardı
denize yaradı
yuttu bulutları göğü
şimşekler denizde yansıdı

evin en yakın bir yerinde

sevdaya yenik düşe
yengiden ayaklanır
bülbüllerden ötüşe
kapıya dayaklanır

sevi yağmur bulutu

gittin gideli
gözyaşı döktüm bilsen
çıkar gelirsen bekle
boynumu büktüm bilsen

yürekte boğum

denize battığını
bilirdi güneşine
kulaçlar attığını
diyebildi eşine

gülüverince kesin

deniz bulan ellerden
seyrinde gün batımı
boğuk esen yellerden
terinden terk yatımı

dinler mi ey sevgili