Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

can evimden vurmakmış muradı
vurduğu terden ışık sızacak an
mumyasında esrirken can
zemheri üşür yüreğimden

ıslanır pınarı akşam kızarırken

soğuk gecede gir yine düşlerime
bakışlarında ürkekliğim görmedin
boş anlamsızca dolup gülüşlerime
yakışlarında korkaklığım sermedin

kışta sıcacık masalın bitiminden

soğumaz içim
fitilli kandil miyim
yandım yürekten
tezce erimekteyim

neden ağladım

soğur gece duldasına
titredi el ayazlandım
istanbulun sevdasına
üredi tel beyazlandım

zan altına kaldı gece

onca gelip geçenin
ilgi odak çekmemiş
gündüzlerin gecenin
gölge ayar çıkmamış

nicelerden ağladım

sokak ortasındayım
görmezi görsenize
günün ertesindeyim
doludan versenize

yaprak güzün yelinde

sokaktan geçen olsa
çocuksa hep severim
kirin pasından dolsa
çocuksa hep severim

ıslak çimen gibimdir

sökebilirsen
gerdiğin sevgileri
gün alnacına

zincirlerini
tezce kırabilseydin

deli dalgaların kıyılar döver
sevi yangısına umarın var mı
yüreğinde kanım cananı sever
sevi yangısına umarın var mı

dağlarının sesi gönlüme göre

seviye üşüdü yarin koynuna
gözlerin karanlık denize aşır
kavgayı taşıdı sarın boynuna
sözlerin bir anlık benize taşır

yardıma belirten haline bakın