Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

seviden doğunca köz
coşkunluk içinden öz
oya gedik kalemden
fırlattın fırlatsın söz

sahiden yazarım yaz

sığa darıdünyaya
sessizliğe çekildin
yığa karı bünyeye
ayrılıktan ekildin

kana ağladığına

iyi ki yazmadığın
sözcüklerin kıyıda
düzeni bozmadığın
söze girmiş kayıda

sığınılacak koyda

öksüzlüğünde sokağın
yoluna düştüm patika
tininden topal ayağın
tarağın dar geldi sıka

özlediğim sırtında yük

sıcağı sıcağından
bulunsaydı telaşı
ocağı ocağından
tüttürüyor talaşı

dağları güzelleme

sıcak basar yamanca
sarı başak kavrulur
yalnızlığa amanca
boyun büker savrulur

asi çocuklar sesi

kaç ilkyaz biçer
zemheriden geçince
kaçını içer
ecel şerbet içince

kimi kel kalır

karanlığında
umutsuz umarsızca
dolaşmak mıdır
umudu haykırmak mı

sevdayı bulun

martı dilenir
geleninden geçenden
sonra dillenir
çığlığını seçenden
efkarlanıp içenden

varsa yoksa ev
beni gözün görmez mi
geceli gündüz
kadınlar bir arada

varsa değerin