Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gülmemek için ne gerekirse
yaptıklarına inanmam
ölü evinde güleriz
de
şimdi bir anlam veremem
kendimi baştan geremem

sevgiyle yürek çağlasın
söyleşiniz bal olmaz mı
sevilsin içten dağlasın
yanlışınız zal olmaz mı

dilden düşürme adını

ölmenin üstüdür gece
çarkına döner feveran
gülüşünde son hece
biter mi dersin deveran

düşümde sancılarımla

uyuduk ta uyandık
kuru ağaç yaş olmaz
kapısına dayandık
dolu kazan boş olmaz

gördük gözyaşı döktük

denizlerle yandı petrol
karabataklar da battı
sessizliğine duran yol
neredeyse şafak attı

yangına yakınsa gülü

hüzne kapalı yanın ayrılması olaysa
olmazda takınırsa atarını dürüp git
gör varını canını sıyrılması kolaysa
ağlayıp yakınırsa katarını sürüp git

çıdamı tükenirse kendi kendine sebil

büyüyor ayla
mantar olmuş yüreği
ışığı sönmüş
gözlerin karanlığı

ağır bir ağrı

ışıltılar içinde kal
sevdiğin tosun olsun
ürperen ayda hilal
başında yosun olsun

yol çatında bırakın

düşünme beni
tutsağın olmak istemiyorum
alkımlarımı geri isterim
bahçemde renk kalsın

düşüme de gelme

gül gibi geçinip gidin deseydim
iki yüzlü yaşam olsun istemem
aldan ala konan dalı keseydim
gidenleri paşam olsun istemem

yandığına yanma ana yanarım