Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

……………………bir dosta………

ne demeli nedeyim seni
aklı başında olmalı delinin
zırdelilikleri aşması için
zar zor uykular yetmez sana

unutulmuşluğunda adın mı olur dostu
aklına gelmedi mi sorup sormadığı hiç
yola uzak demeden de hadi suyunu iç
boğuluyordu eşi zehir zemberek kustu

güllerin arasında gülde böcek dileğin

şarkıda özlemekle
tanımıştım öncesi
düşümde mor benekle
kelebeğin incisi

gönlümdeydi gülüşü

sıyrılsam karanlıklardan
sıyırsam aydınlara
o an özgüvenime
kavuşur muyum

soft illerde sert karar

çocuktu çocuk
dağın öte başında
sırtında gocuk
ekmeğinde aşında

parka giderdi

birazdan her şey
her şeye geçecek
geçecek yırtığa yamalık
yamalıkta kalabalık

kalabalıkta varlık

düşlerimde var gibi yok gibisin
sevdana ulaşılamıyor
nereye çevrilsem
umudum sönüyor
sevdiğine alışılamıyor

kuş olan bülbüllerde
hemen özüm tünesin
taş olan gönüllerde
neden gözüm kanasın

dalsam seninle düşe

tan çökmeden
sıyırmış karanlığı
gözleri kızarmış can
seyrine doyumsuz

yollara serilmiş

gizi gizemi yoksa
dilden sıyrılıyorken
hüznünde giden oksa
gülden sıyrılıyorken

çekinik duygu uyur