Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dünde kalan kir
elinde dilinde gör
günde birikir

kırklandığında
ağardı içindeki

nerelerde kayboldu
gölgesinin çığlığı
gülümsemesi doldu
tinime can sağlığı

ışığında tükendim

renkle takıldı
ayrı gayrı olmaz mı
aramızda ki
gizeminde anılar
içimizde sanılar

karanlık sürmüş
gözlerine is kara
geceden kalan

kanat çırpınır
sığırcık yavruları

renksizce hüzün döktü
gece karannlığında
öne geldi diz çöktü
hece yarenliğinde

ellerinde yakınca

kağnı gıcırdar
yükü taşıyan sessiz
dal sessizliğe
içimin duldasına

dutu yer böcek

resimdeki mi
ben boyadım kumaşa
soldu elimde
oluğundan da oldu

hasır otuydu

özleminden giymiş özüne dolan
resimlerde saklı renginde soluk
akarsu durmadan dolunca oluk
buğulanmış nemi gözüne bulan

kaynağı kaynadı şehir sessizce

resmini çizebilsem
nasıl anlatsam yüzünü
yüz çizgilerini döksem
dizelesem sözünü
ismini de yazmayı unutsam

rengi uçtu akşama
loşluğuna mı yalnız
karanlıkta aksama
boşluğuna mı yıldız

an