Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

güne doğdu doğacak
mor dağları ardına
kızıl tan sis ağacak
kıyı uyur gardına

seher yelden tozatır

diyemedim getir
dilimin ucunda
giderken al götür
takatim yok gücümde

eli yazar kalemde

derdine doyanı var
yurduna oyanı var
ne sıla ne gurbetin
ardına koyanı var

dilinde tatlanacak

kendine geç kalınca
ne yansa da yanmıştır
gözlük çıkarmayınca
ne yazsa da yazmıştır

ten rengindedir

hangi düşü kurarsan
kısır döngün içinden
solduğun yer ararsan
mısır süngün ucundan

ardın ardında bozgun

seni kimler üzdüyse
haklayamam mı sandın
yanağında al gamze
koklayamam mı sandın

bir bilsem ereğini

üstü dile pas atar
nereye tüküresin
küfrüne küfü katar
nereye tüküresin

bıyıklarında buzu

iki araç Köln’den Paris’e
düşürmüş akışını Belçika yolunda
kara toprağı kar görmemiş daha
anam babam özler mi
oğlunu gelinini torunlarını
Nippes’in bir dar sokağında

neye benzerdi sevda
gönül kuşunun yeli
yüreğinde ki gayda
gönüldeşin bir deli

çöllerde kaynayan su

ne yangınları tanık
çıngılara korkarak
külüne gülden anık
korunağa sarkarak

volkanlarına dağdı