Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gökyüzüne savurdum
çocukluğuma düştün
gün yüzüne kavurdum
çocukluğuma döştün

zaman dediği çayda

yellenir anı
sırılsıklam ıslandım
yaslandın hani
açılır mıydı kapın

ivedi geldin

kahkaha gibi hıçkırarak
çiğinime çekerek omzumu
ağlamak yoruyordu düşü
gözlerimize barut kokusu

ince kara kuru tenimizde

çocukluğu bilmeden
ne çabuk geldi geçti
düşlerinden ilmeden
ne kabuk deldi geçti

sıyrıldığım zamanda

çocukluğu geldi aklıma
seni görünce arkadaşım
az mı dolandık kırlarda
kuru gölde yüzerdik

derbeder bir çocukluk

iki pencere
önezeye açılan
zeytin karası
gözlerinde açıştı

ağzında dili

çarşıda bir şey
aramaz mıydık canım
çocuk olmasa
varamaz mıydık canım

hasta kaç gündür

keçiboynuzu
armağanı çocuğa
tamtakırdı
gev kır yedi yoksulluk

lastik pabuca

anımsayınca
bana benzeyen kimdi
zorlayan neydi
bendeki birikimdi

tortusu kalmış

kandığım usum
kaya başına saldı
öküz güttüğüm
gölün başı kumsaldı

dört beş arkadaş