Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çok pencereli oda gibisin
nereden baksam seni görürüm
güllü odanın penceresini de aç
hava alsın oda çiçekler ve de sen

gönül gözüm açık izlerim

neden takılır bilsem
deli divanen oldum
eden yakılır bulsam
deli avaren oldum

bakışına kıymadan

Deli Gönlüm Deha

kara gözlerine bağlandı kaldı
deli gönlüm deha dediği olsa
kudurası çayla çağlandı daldı
deli gönlüm deha gediği alsa

kökse çürür budağa
deli gönlüm sarılma
ökse kalmaz dudağa
deli gönlüm yarılma

kartal yüksekte uçar

yıkılmış bağları meyveyi vermez
deli gönlüm yine vazgeçer sanır
geçkindir çağları çevreyi dermez
deli gönlüm yine vazgeçer sanır

dağlarına kaldım alsa koynuna

karaltısında
sessizliğe yönelmiş
kedi gibiydi
birdenbire geçince
ışık doldu ipince

hay
sokak
çocuğu
haylazlığa
yeter demedi
elinde bir sapan

yanı başındaydı
yeşilliğe bürünmüş
başı dumanlı karlı dağın
dibindeydi deniz

masmaviydi

sayılı gün geçerken
dibeğe dokunan yok
su gibiydi içerken
dibeğe dokunan yok

çıkmaz sokak geri dön

gelip gitmelere bozulmayacak
deyip demelere susulmayacak

kara gülümseyiş buluta dolar
çiçeği dalında erkenden solar
çabucak bitlenir giydiğin polar