Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kış buz gibiydi
tam takım giyinmişti
iç karartınca

ayazlı poyraz
yakıcı bir fırtına

ayrılığı koy yana
unutulur da gider
unutursun zamana
unutulur da gider

neden sordum kendime

gitme diyorum
üşür titrek sözcükler
yarımca kaldı
gitmek miydi acıtan

gözlerin nemli

bir çığlık kaynıyor içimde deli
doru taylar geçti sellere deme
poyraza değince ucumda yeli
doğru aylar geçti yıllara deme

arka sokaklardan gelişine dur

gömdüğün umuduna yüreğine yaldızı
fesleğene kokuya dolunca bir başına
gelir geçer ayrılık uzağına çömdüğün
yaşına akmasın hiç gülüşüne aldanıp

iki yakandan biri gelseydi bir araya

bakmadığın yer
ısınmışta ter atar
esine değer
fırtınalara batar

yırtılan söze

gam kuşandı her yanım
ayrılık değmeden gel
taşındı dondu kanım
sayrılık eğmeden gel

umudumu tükettim

karanlıktayım şimdi
gönlünden geleni gör
yağan karla da simdi
kahrından deleni gör

sancıyan yüreğimde

geceden uyumuş sağır sultanım
gözlerinde kara karanlık düşer
özlerine yumuş en yoksul tanım
sözlerinde kara bir anlık düşer

sessizliğinde ır söylersen bana

kekredir tadındadır
konuşum yapışanda
çakradır adındadır
danışım kopuşunda

yüce dağımdan ırak