Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

elleri cebinde sokağın
yelleri süpürür akşama
çığlık filan çıkmaz bekleme
çıksa bile yutar şehir

bir gariban çocuk gibidir

Akdeniz tuzu teninde
kokusuyla sinmiş
çocukluğun ötesinde
kucaklanmayı isterdi

cam kırığında sırçaydı

dağ üzerime düştü
ölüm koptu duydun mu
beni kimler görmüştü
selim koptu duydun mu

gül sundu desteleyip

……………………..Özlediğim Dostlarıma
değişen bir şey yok burada
hamamı yaşlanmış biraz
duvar yüzyıllardan gamlı
tası da aynı kurna zincirli
ataşında göbek taşı kaynar

dokundukça ırmaklarım uzar
yanağına gündoğarken öptüm
tomurcuklandı yüzün gülünce
açıldı akar yüzünün gam pınarın

dokundukça gözlerinin içine

çatık kaşını kaldır
gül esmeli her daim
yanıma taşın aldır
gül esmeli her daim

sevdasına yanmışım

aralarında özden
açıverince gülüm
yaralanır mı gözden
kaçıverince gülüm

dağlara taşlara git

gözlerinden yazılan şiire
gecelerimi verdim
kaç gece daha geçer bilmem
düşlerime de girsen
gündüzlerime de sersen

kalktığın gara döner kara treni gördün
korkusuna yanılmış boşuna hayıflanış
sarktığı düş sıkınca batırıp da çaktığın
zayıflanış güzüne yaprağın dökümüne

ekilecek tohumdan kaderin cilvesinden

sığırcıkları
süzdüm iki akşamla
savruldu durdu
üsküdar üzerinde

yırtar ciğeri