Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sen de uzaksın
yabanda kalırsanız
ölümün bile
soluksuz kalırsanız

kabuğundadır

terk edip gidişinden
yalnızlığında keşkisi
damarına akan zerk
eşkisi hazırda bekler

unutkanlığıma sayma

emecek ışık arar
soldu çiçeği özü
yel denizi kokular
kon kelebeği tözü

al

deniz
üstünde
koştursaydım
durmadan

yağmur

karşında kavurunca
gülü dalında solgun
can evinden vurunca
erkende taşar olgun

üzüldüğün görünce

kalabalık içinden
çıkabilecek misin
nedenine niçinden
yıkabilecek misin

harında yakasıca

sözcükler fısılda bana
duymadıklarımdan üç kuşak öncesi
insanın insana yüklediği acıyı anlat
baktığın ağaç kurusun gözlerinde
suya gir ağla derinleştikçe seviler
gizil uçurumlar harfler arasındadır

dalganın içindeydi
kırık kırpışıp durur
bulutlara öfkeydi
söz açıkta kudurur

denizde yaldızlanır

hüzünce dolgun
bakışlarında duygu
çay içinceye
koklaştığımız birazcık

sözü bitimsiz

sokakları bomboş
yolları ıssız
kerkenez çekilmiş sessiz

dağları dumandı
şimdilik sissiz