Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kış buz gibiydi
tam takım giyinmişti
iç karartınca

ayazlı poyraz
yakıcı bir fırtına

engelsiz bulur yolu
tutar yorulur kolu
sağa sorulur solu
yakar neredeysen gel

yalan dolan yazarı

gereksinince
sarılmak isterim hep
sevecenliğe

kendimle barışığım korku yok içimde
zamanına bakınca batıyor gözlerinden
umudumu silemem çözünürse indimle
özlerinden çıkarsa çığlığın yakar göğü

geceden kara hüzün dağlıyorsa üstüne

çatık kaşını kaldır
gül esmeli her daim
yanıma taşın aldır
gül esmeli her daim

sevdasına yanmışım

aralarında özden
açıverince gülüm
yaralanır mı gözden
kaçıverince gülüm

dağlara taşlara git

gözlerinden yazılan şiire
gecelerimi verdim
kaç gece daha geçer bilmem
düşlerime de girsen
gündüzlerime de sersen

dirime bakamadı
ölür halim ne olur
çıramı yakamadı
ölür halim ne olur

sözlerine bakınca

güneş avucunu içinde tutmuş
nereye gidersin beni de bekle
sevgi sıcağında kimi unutmuş
nereye gidersin beni de bekle

yüzünü çevirme altın takayım

vurur telden dirgeni
ahırda birikeni
memet emmi gelince
kaktırma gözükeni

suyu eylemiş avgan