Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kulaçlar atıp
karşıya geçemedim
kalakaldım hep

ayla süzüldü
yıldızlar seçemedim

her koyun kendi bacağından asılır
düşer ardına birkaç damla
boşa geçen zamanı
sıyrılır üzüncü
gam kasavet dağılınca

gökyüzüne dar gelir
özgürlüğe uçan kuş
sevdasında ar bilir
boşluğa ular yokuş

vurgun yediği güne

yürek sızında
bitecek mi dağlayan
gözpınarında

eksilmez mi hiç
damlalarda çağlayan

bulutun üstü harman yığınlarında küme
sevgiden dolana dek insanlık barışmalı
savaşmaktan başkaca barışa yarışmalı
masmaviliktir aman yağanların öyküme

kaynağında denize çizdiğin yol dengine

ayçekirdeğine bak
çekirdeğin kokusu
sini dolusu tabak
çekirdeğin okusu

uzaklardan çağırır

bir kerecikte yeter
görse halini beter
bağlamamın teline
sevdası bile tüter

goncada açıyorum

seviye sevgiye
adanmış
yüreğindeki dem
başımı alıp gidem

karanlık gecelerde

diktiği yerde kalmış gözleri
kalakalmış öylesine
sözüne söz koysa
can feda

dedim dedikte ne oldu

yarim yayla burcular
nazar eder burcular
arada selam gönder
gelir gider kolcular

yarim çıkınca yola