Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bu sevda biter mi hiç
kekik kokular saçar
gülen domateste seç
sevgiden dolar açar

kınalanmış saçında

ah dedim öte daldım
çocukluğumu andım
ak kedim sote aldım
çocukluğumu andım

hani o ağaç nerde

geri dönüş yok
unutamadığım giz
geldiğim güne

ışık ırakta
karanlık içinde
başucunda gece
dolanan yalnızlığın
çocukluk hüznün

yara yaraya em olunca
yara tez kabuklanırmış
göğsünü yararak denize
saldırıyordu tekne
yalpasıyla

kapağın arasında
sıkışıp kalır ömür
sabahın ortasında
tıkışıp yanar kömür

sesimde dolan öfke

çocuk hüznü tadındasın
şimdi uyku kaçağından
bal düşlerin ardındasın
çığlıkların kucağından

usturandan işçiliğin

çocuk kucakta uyur
anasından emdikle
gıcık yapınca buyur
usulünce cimcikle

kurkuna gibi korur

avucumda yangı kavuşuncaya
çocuğun hüznüne karışır andı
özleminde rengi savuşuncaya
çocuğun hüznüne erişir sandı

bedelinde öder gelip geçmeden

yaşam iki kişilik bilene söylesen de
al baharı donatır yongasına kısılır
sevda sesine dolar gül dalına asılır
iremine dönüşür geneline desen de

kuşların cıvıltısı yüreğine hoş gelir