Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sevdiklerim
dağların ardında
özlem doludur
turnalardan sorulurum
esen yellerle kokumu gönderdim
avunulur

Ani kalkışlarda uyanıyorum
Korkunç bir düş gördüğüm
Yoramıyorum bir türlü hayra
Korkuyorum

Sakinleşince

duru durgun bir çocuğun
mor gülüşünde nemlenmiş
güz kokularında belenmiş
güllerin alına ucu uçuğun

terler avucunda kelebek

usumda yangın
bir avuç sevda folu
denizsiz şehrim

güzle terk etti
başı boş kaldı sokak
köpekle kedi
ve birkaç serseriyle

tin acı çeker

deprem gibi salladın
yıktın elsiz ayaksız
dal üstünde nalladın
çıktın yelsiz uyaksız

koşar mı dersin daha

Yetmedi mi incittiğin
Kırıp döktüğün düşleri
Yangın yerine çevirdiğin
Kırıcı sözlerinde yüreğimde
Derin oyuklar oluşturdu

anarken seni
içim sızılar
uyur uyanık düşlerken
ıslığımda türküler
beni alır götürür

gül kokusu yanar bakışlarında
yıkıp talan etme dindir acımı
ayıp mıydı sevda yakışlarında
yakıp yalan katma dindir acımı

alışıp gecenin karanlığına

durur mu kapı arkasında
tüten bacanın dumanınla
ardıç isi katran gibi kokar
eleminden sıyırır acısını
kan olur burnunuzda
içini bayar gördüğün pıhtı