Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yüreğim ağrılı dinmeyecek mi
alıştım hüzünlü sevdalılara
çekip gidişine denmeyecek mi
yüzsüz sağır bencil kör adıllara

yüreğime söz mü geçirebildim

çekiyorken zorluğu
sancısı buluyordu
sekiyorken korluğu
yangısı doluyordu

tadında belenseydi

sıyrılsam ışık değneğinden
yanılsamadan güne gelsem
terinde kokulardan gülsem
ayrılsam ay sağanağından

adamın çatlak yerinden sal

katran karasında duman
yüreğinizdekileri boğan
ırmakları kurudu
cehalet bulaşırken

çığlık içinde dört yan

önüne dizim çöktüm
özüne gizim döktüm
yağmurla toprağıma
gözüne izim söktüm

yüzüme acıdın

çiçeğine rengârengim
istemez mi yorulmanı
sevdasına ol ahengim
istemez mi sorulmanı

insanoğlu unuturlar

çiçek ekmem saksıya
kalmasın hiç askıya
bakanı olmayınca
bahçesinden eskiye

parkında bahçesinde

bir çığlığa dursam
ağlasam hıçkırarak
sağır evleri duysun
kefçik bağlamış ağzı

her yanı yara bere içinde

evin önü bahçeler
gidende akıl çeler
çiçek bahçesindeyim
gülüyorsa gökçeler

evinin önü çaydır

cam kıyısında
sardunyalar gülüyor
çilli begonya
kocaman yaprağında

kasımpatılar