Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ansızın çıkmaza düşer ya insan
karanlık derede çaltıdan dolan
acımadan salsın ürkekliğini
kuru gakkuburak der kekliğini
üzülür yapraklar kırıldığından
büzülür kedi bak yavru avından

ansızın biter mi sevi
uzun soluklu koşu
koşmalısın
durmak olmaz

koca gönül

yazın kışa dönse bile
kurumasın sevda gülü
varlığından sönse bile
kurumasın sevda gülü

halden haline gelirsen

geceden bittik uykudan
kuşluğunda gelir belki
soyunur nice soykadan
kuşluğunda bilir belki

takasta kalınca sordu

küsme barışa zeytin dalı var olsun
can yaşadıkça soluğa duyar olsun
yaşa vurulsun iş göremeyen asa
musa elinde dostluğa ayar olsun

yarıldığına bin pişman kızıldeniz

yakaladığım sevinç kursağımda kaldı
kayada tuz parçacıkları gibi parlasın güneş
küstüğünden beri
başlangıç yılında hüznüm
kim bilir kaçıncı yılında

küsmüş telli yarim
neden sırt dönüp yatmış
neden uzamış
neden gözlerin kaçırmış

küsmüş telli yarim

kuş uçar sürüngene düş uçurtur
gülüşü yaşanmaya değer
yel çiçeği güçlendirir
birbirine alır verir
güne ilkyaz doğunca
kuş olur uçar mıyım

Gönülde aç kalınca
Kollarından salınca
Küstüğün ne bilirim
Uzaklardan dalınca

Vereyim dediğinde

küstü mü tam küser
kini kinine benzer
ağır ağrır sol yanı
hüznü yüzüne panzehir

300509denizli