Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ürperen yaranın
yellenmesinde
üryan yara acır
korktuğunuz
başınıza değecek

Dövende çakmak taşı
Gözünde akmak yaşı
İzzet dayına baktım
Söndürmemiş ataşı

Ayla akşamdan aydı

gez bağları dağları
dostun derdi dosta keder
ağladığın ah-ı zarı
dostun derdi dosta keder

yanında kâr olan yare

dönüp ardına bakma
yaraladın beni dost
bir de boynunu bükme
paraladın beni dost

çağlamadın özünde

dün gecenin sonunda güçlü bir eser esti
daladı her yanları uvuldadı korkunç sesti
yalazdı açık teninde bıçağın ucu kesti
ışığı yok gecenin karanlıktayız dostum
ışıksız gece vakti yarenlikteyiz dostum

ne denli erken
ilk öpüşü insanın
konuşmadan
dudağın ilk devinimi

tatlı bir duruş

yok yoksulu
emekçiyi
üzüm gibi ezdikçe
yaşamdan yüzü ödünç alınmış
siyaseti kaygan
sokağı oynak siyah

köz yakar yüreğini
dumansız yangındır bu
cız burun direğini
dumansız yangındır bu

etnik ayrılık ayrı

dünya dönüyor umut mavisinde
insanlarda dönüyor
döngüsü dışına

boğazlanıyor yerliler
yerinden yurdundan

kaynanana ne dedin
diyemedi aynalar
oynar önünde kedin
diyemedi aynalar

iki sözcük söylesem