Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

maviliğinde açar alkımlaşan güller
göğün sessizliğine bakarak
sevdalar derme zamanı geçiyor
kor ateşlerde çırpınır yalnızlığım

öpücüklerim uçar yellenir

mevsimleri sayamaz olmuşsun
hayatın baharı çok mu uzakta
yürek kapılmış boş bir kanata
tutunacak dallar elinde kalmış
uçamazsın ah sılaya sılaya

Yalpaladın mı durma
Yıkılırsın düşersin
Ululanma kudurma
Yerleri çok eşersin

Ulu olan korkutmaz

bir yorgana
sığarken çocuklar
şimdi eve bile
sığmamasındaydı

büyük lokmayı yut

sabah uyandığımda
yanı başımda yoksun
bulurum sandığımda
yanı başımda yoksun

uyandırınca kuşu

uzaktan gelen ses
göz yaşına karışmışsa
kahırlanırım
kaynar sular geçer başımdan
gün yüzünde
karanlık çöker içime

toprağımda mutluyum
ölürsem koynuna koy
tertemizce soluyum
doğal yumurtasın soy

haylazlığına sayın

gıcıklandı gözlerim
havuz doldu yaslandı
gocuk landı özlerim
yavuz daldı aslandı

hapşırdıkça hapşırdım

yağmur yağanda
sokakları yaşlanır
göz ağlayanda
gökyüzü bulutlanır

yağan yağmurla birlikte
bağ bahçe tarla ne güzeldir
su kayıpsız kayıtlanmaktadır
süzülerek toprak derinliğinde

ağaçlar yıkanmaktadır