Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ağlasam her gece
gizlice
sevgilim
usuma geldikçe

uzanıp kanapeye

ayrıldın
kanar yüreciğim
sefile döndüm
acıdılar mı bana

kayrıldın

ağaçsız caddenin çocukları
nasıl bilsin ki
evlerinin önünden gelen
baharın kokusunu
arkadan ahırdan gelen mayıs kokusunu
topraktan karıp oynadığımız

kayaların üstü buz tutmuş
çalı çakır ayazı titretir
pamuk gibi kar
dikenleri arasında
gözükür hambat ova
çarşaf içinde gibi akça

çocukluğum geldi usuma
yıldızlar göz yumdu
ay gülümsedi
ayçiçek çitledik kahve önünde
sevdiğim arkadaşlarımla

ılık şubat ikindisinde
çocukluğumun
okşardı saçlarımı karayel
geren tozlarıydı
kerpiç evler ardından

çocuk nerede uyur
ana kucağı buyur
padişahı da takmaz
cümle aleme duyur
.
anasının dokusu

dilim suskun gece çığlığında
ince bir sızı sol yanım
kır saçlarımda kaba yel
üşüyorum kirli şehirde
astım zorluyor yuttuğum tutsak
çıkmıyor dışarı

çilesini sardın hüznün
renk renk üzüntü döküldü
anlamını yardın sözün
ahenk dokular söküldü

yeşile murat demiştin

çaya düşme alır seni götürür
dağlar beller düzler çöller geçersin
ip ucu kaçarsa seni batırır
ağa beye sızlar eller açarsın

ağırdan al yeğni olma yaşama