Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ciseliyordu
ince ince
için için ağlıyordu
yüreğimize
erinç yağlıyordu
özlemlerimize

karanlık çöktü
yağmura döktü içini
ıslandık
sudan çıkmış gibi

gözlerinin önü
kuyu karanlığı
veysel öğretmenim
tuzaklı teller
örülmüş çevrene

Akça güvercinimi
Ürkek güvercinimi vurdular
Toprak kızıla bulandı
Karanfil kan kırmızı oldu

Yoldular dalından

su kabağı teknesi
ona saka gibi gelir
ladin ağacı sinesi
buna şaka gibi gelir

bağlamamın adı yok

samsuna gidecek varmış mersine
neden böyle olmuş diyenimiz yok
dosdoğru edecek dönmüş tersine
neden böyle olmuş diyenimiz yok

işlediği başka işimiz başka

unutulur geçen gün
kumu kalır sel gider
anlatılır biten son
demi kalır yıl gider

evinsiz aş ağrıtır

ne ettim ne eyledim
uzatmazsın elini
küstün mü ne söyledim
uzatırsın dilini

geleceğim dedin de

her gün her gün karşımızda
pazarımız çarşımızda
nedendir nedendir ağır
derdimiz başımızda

günler aylar geçti gönlüm sızılı
başa gelen çekiliyor ne deyim
toprak bağrına basar sin azılı
başa gelen çekiliyor ne deyim

durdu bir an her şey durmaz telefon