Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ıhlamurun kokusuna
doyulandı süreminde
yaprağının dokusuna
oyalandı püreminde

hangi ağaç yiyişmişti

özlemin düşer
gecenin kül rengine
anılar deşer
duldasından derine

acılanınca

sessizlik yansılarken
içimde çığlıklanan
asiliğin kabarmasında
yalnızlığım

sığ sularında boğulup

adam oluşuna tav olana bak
tuttuğu altında kaybolup gide
damı doluşuna av alana bak
tuttuğu altında kaybolup gide

sokak ortasında tartaklayana

yersizliğin gönlümde
yandın kül oluncaya
kırmızıydı gülümde
sandın kul oluncaya

gelecekten yaslandın

ezber bozucu şaşkın
düşse takla atacak
dört ayak üstü pişkin
düşse takla atacak

servetin ucu olup

bir adım ileri iki adım ters
körkütük olmuşuz duramıyoruz
içmişiz dop dolu küpü kırdı hırs
sarkıtık kalmışız duramıyoruz

zamanla kayboldu zenginliğimiz

derdi çeken bilir derdim
geldi bahar geçti kışım
ağlayanla ölür derdim
doldu çukur uçtu yaşım

hey göklerde uçan kuşlar

neye benzer ki
dilin boşa sürçmesi
birdenbiredir

kıyısından tut
tutuştururlar seni

sarıl işine
dolgu düşlerden sıyrıl
an bir
kimler gelmiş
kimler geçer