Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dalından tomurcuk uç verir çağlar
güneşin gerekser aldanmadan hiç
sevdası damardır yürekten bağlar
geceden dinlenir budanmadan hiç

dolunay gülüşten çiçekler patlar

yanımda değilsen bile içimden çıkar mısın hiç
karasevdalıysa bile yalanına göz yumamam
nedenini bilebilsen sol yanıma baş koyamam
canımdan içresin hâlâ acımdan sıkar mısın iç

düşle gerçeği seçersem yanımda bulurum belki

sabah namazına er
umudunu kesmedin
çıkıp gelse fark eder
bir kerecik küsmedin

üzüldüğümü gördün

gözlerden akan yaşı
yatar iken sordun mu
dizdiğin sabır taşı
biter iken sordun mu

gönlüm şen şakrak neşe

çirkin dastarı
çok mu güzel gösteri(r)
sanki astarı

salınışından belli
giyinmiş allı pullu

payanda olmaya ne gerek
yeni baştan sıvanacak kollar
deşilecek yara
düşülecek düşlere
analar bebelerine süt tutsun
ağlamasın yalınayaklılar

gecesine beş kala
sessizliğine dala
adam oldu olalı
kendine yeli sala

sabahı yorgunluğu

ten salsa yazgı ırmak
başarmağa sallama
kalemde lâli kırmak
yaşarmağa çullama

mutluluk için herkes

kirleydi diye
ne çok kızdılar
bir bilseniz
eylül geçerken

fikirleydi diye

gözyaşlarım
yıldızların söndüğü odalarda
damla damla
damladılar dünyaya

gözyaşlarım