Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yüzünde ışık solmuş
akgülden bilen aktı
ıslağı nemi dolmuş
boşandı birden aktı

acımamış derdinle

yolunda tökezleyen
uzun yeleli dorutaylar
söküp götürdü öfkemi
hüznü kaldı eylülün

eğreti durur yüzünde

Karşıyakalı mısın
karasevdalı mısın
ayrı gezişinden yar
yok Afrikalı mısın

uzaktan yakın eyle

kuytusuna sinen iz
çoluk çocuğa kuşku
kıyısında akdeniz
soluk soluğa aşkı

sarsak yarası kanar

çirkin olan olay kulağa küpe
olmalı diyorsan zamana geçer
çirkefi doldurur içecek küpe
olmalı diyorsan zamana geçer

üzülerek söyle sözden bezile

şiirde dizelerim
bir arpa boyunda
yalnızlığı gark olalı
karanlık oyunda

elimi beğenmedi

deniz kokuyor burnuma
kaç yıl oldu ırağında kalalı
kirpiğime hüzünlerimi sipleyip
acısını yüreğimde duyuyorsam
durdurmanın anlamı var mı

darda kaldım
varda buldum
kalabalığa saldım
yalnızlığa daldım

olamadım da

ve
suya
havaya
toprağına
düşe cemresi
örsüne değince

acıgöl dibi
tuzu başka çaltının
yeli üfürdükçe
tozu başka çaltının

çardağın köyü